میدانی نوشتن دلیل نمیخواهد.با این تپش باران هرکس دلش میخواهد بنویسد...گاهی به روزهای اول فکر میکنم و به حجم به تقریبا سه چهار سال که گذشت، به روزهایی که جای یک مرد را خالی دیدم تا یک روز بارانی در اوایل پاییز آمدی من خالی میدیدم دنیا را، بچه بودم همه چیز سیاه بود، مرگ بود، میدانی ذوقی در من بیدار نبود، وقتی برای اولین بار شماره ات روی موبایل همیشه تنهایی ام افتاد، زیر باران تنها بودم، تو حرف زدی و من به این فکر میکردم که آهنگ صدایت را کجا شنیده ام دوست میدارمش و چه زیباست...و بعد برای اولین بار که دست هایت را لمس کردم، میدانی رویای من حالا که این ها را مرور میکتم اشکهایم جاری شده و حس میکنم که چقدر بزرگ شده ام کنار تو و چقدر روزگار مرا بزرگ کرده، ناراحت نشده ولی توام بزرگ شده ای...زیاد...

گاهی شبها هنوز جایت برایم خالی است، دوست دارم کنارم باشی، سردم میشود، گاهی به خودم میگویم نکند دیر شود، نکند باز دنیا سخت بگیرد بر ما، یاد حرفت میفتم که در گوشم زمزمه کردی که تمام روزت را با من میگذرانی و از صبح در فکرمی تا شب که در آغوشم میخوابی.چه حس خوبی در من است ... کاش توام مینوشتی برایم ... کاش... 

و من چقدر خوشبختم وقتی تو تکرار میکنی و هی می گویی: "خوشحالم دارمت"